Moving wives – mijn verhaal over het ontstaan van het project.
Projecten ontstaan niet vanzelf, ze groeien.
Dit project is gegroeid vanuit een paar krachtlijnen. En op het kruispunt van deze krachtlijnen manifesteerde Moving Wives zich als het ware vanzelf.
Passie
De eerste lijn is mijn passie voor beeldende
kunst. Voor de meeste mensen is dat een kijken
naar, maar voor mij is het iets heel fysieks, een
voelen van materiaal, mengen van kleuren,
uitstrijken van verf, verbinden van voorwerpen,
creëren, organiseren – kortom bezig zijn
– het is een fysiek bezig zijn met scheppen.
www.truigysseling.be
Galerij
Mijn relatie met de Bloemekenswijk is bij toeval
ontstaan; Ik had er een arbeidershuisje gekocht,
als woning voor mijn dochter en voor mij als
atelier. Mijn dochter heeft er echter niet lang
gewoond en het huisje was te groot om enkel als
atelier te dienen. En zo kwam ik op het
idee om de benedenverdieping als galerij te
gebruiken.
www.de-nieuwe-vaart.be
Kunstroute
Van bij het begin wilde ik een synergie met de
wijk opbouwen, iets wat mij in eerste instantie
afgeraden werd. ‘In zo’n wijk is er
geen voeling voor kunst’ werd mij gezegd.
En terwijl ik volop muren aan het schilderen was, vond ik een oproep in mijn bus van de buurtwerksters Brigitte Remue en Marleen Demey, gericht aan de kunstenaars uit de buurt om mee te doen aan een kunstroute.
Ik sprong een gat in de lucht ! Ik heb Brigitte en Marleen onmiddellijk gecontacteerd en nog dezelfde week was ik lid van het vrouwengroepje en hielp ik mee om de kunstroute te organiseren. En ik was op slag verliefd op de wijk.
We synchroniseerden de route ‘Zij-ella-she’ met de eerste gelijknamige tentoonstelling van de galerij. In de galerij las Francine Vleurinck gedichten voor van Jacqy Vandersaenen, een dichter uit de wijk.
De kunstroute en onze eerste tentoonstelling werden een denderend succes. We werden werkelijk overstelpt door bezoekers. Er deden ongeveer dertig kunstenaars uit de wijk mee aan de route.
Open Ramen
Een tijdje later kwam ‘Open
Ramen’ een initiatief van het Buurtwerk, het
Museum Dr. Guislain en vzw De Droombrug. Er
werden 25 blinde ramen symbolisch geopend door er
een kunstwerk in te plaatsen. Een jaar later
kwamen er nog eens 25 ramen bij en zo werd de
Bloemekenswijk een openlucht museum.
Kunst-Bloem
Kunst was een hot item geworden en de
bewoners bleven naar meer vragen. Ook de
kunstenaars wilden meer. Nu ze eenmaal die eerste
stap gezet hadden met de kunstroute wilden ze
eindelijk uit de anonimiteit en samen dingen
ondernemen. In de zomer van 2006 heb ik dan samen
met Liliane Symynck De Kunst-Bloem gesitcht. De
Kunst-Bloem richt zich expliciet tot de
kunstenaars met de kleine k, zoals Liliane het
heel plastisch uitdrukt.
www.de-kunst-bloem.be
In januari 2008 ging de eerste groepstentoonstelling van de Kunst-Bloem door in het buurtcentrum. En in mei was er de kunstwandelroute Chambres d’Artistes. Deze route was geïnspireerd op de legendarisch tentoonstelling Chambres d’amis van Jan Hoet.
Kunst in de Buurt
En toen, het klinkt bijna als een
sprookje, kreeg ik een folder van de wedstrijd
‘Kunst in de Buurt’.
En hier komen al deze lijnen samen: mijn passie voor kunst, de wijk, de expliciete vraag van de bewoners, de 30 kunstenaars die er wonen, de galerij, het buurtcentrum met Expo Continu, de Kunst-Bloem, het Museum Guislain, Open Ramen, Chambres d’Artistes …
Kunstkriebels
Ik zocht naar een manier om de bewoners nog meer
te betrekken. Het was bij het bewerken van
foto’s die ik getrokken had in het
jeugdatelier Kunstkriebels in de Dracuna dat het
idee zich gewoon opdrong. Deze keer niet alleen
kunst om naar te kijken, maar om mee te
realiseren.
Ik wilde een project realiseren waarbij op het einde de hele wijk vol hangt met vrouwenportretten, zowel foto’s, tekeningen, schilderijen, assemblages, realistisch of eerder abstract. En gedurende het project wil ik die werken regelmatig laten verhuizen zodat het voor iedereen boeiend blijft. En ik wil de bewoners uitnodigen om ook werken te maken.
Jeder Mensch ein
Künstler
Natuurlijk kan je mensen niet zomaar
overhalen om kunst te maken. Dat is onmogelijk,
zo werkt dat niet. Joseph Beuys kan dan nog zo
mooi gezegd hebben ‘jeder Mensch ein
Künstler’, als je dat op die manier aan de
mensen vertelt, sturen ze u wandelen.
Het langste
tafelkleed van de wereld
Mensen proberen overtuigen stoot af, dan
heb je het ‘verbrod’ zoals ze in Gent
zeggen. Het is eerder zaak om ze in het idee mee
te laten gaan, ze er geleidelijk in te lokken. En
daar heb ik ondertussen ervaring mee. De vrouwen
in de Bloemekenswijk maakten het langste
tafelkleed van de wereld! Daar zit de knoop. Je
moet gewoon ergens beginnen, heel basaal, en er
met zo veel mogelijk mensen over spreken.
In onze wijk is
zoiets mogelijk
En daar ben ik mee begonnen, gewoon als test. Als
ik de mensen vertel dat ik een kunstroute wil
waar zowat de hele wijk aan meedoet dan kijken ze
een beetje ongelovig, zo van daar is ze weer.
‘maar het tafelkleed is ook gelukt’ zeg
ik dan en dan zie je onmiddellijk de fierheid
over de eigen wijk naar boven komen, ja in onze
wijk is zoiets mogelijk.